อรอนงค์

สิ่งที่ฉันใช้วัดเว็บไซต์ไม่ใช่จำนวนเมนู แต่คือจำนวนครั้งที่คนต้องหยุดคิดระหว่างทาง สมมติเปิด KTV1BET ครั้งแรกโดยไม่รู้โครงสร้าง ถ้าจะหาข้อมูลเกี่ยวกับกีฬา รีวิว หรือนโยบาย ผู้ใช้ควรพอเดาได้จากชื่อหมวดทันที ไม่ต้องเปิดสองสามหน้าก่อนถึงจะรู้ว่าตัวเองมาผิดทาง

จุดที่เห็นว่าโครงสร้างทำงานค่อนข้างดีคือการใช้หน้าหลักเป็น Hub แล้วแยกหน้าที่ของแต่ละส่วนออกจากกันชัด เช่น หน้ารีวิวไม่ทำหน้าที่แทนนโยบาย และหน้าข้อมูลเว็บไซต์ไม่ถูกเอาไปปะปนกับหน้าหมวดหลัก สิ่งนี้ช่วยเรื่อง Information Scent มาก เพราะชื่อหน้าและบริบทก่อนกดลิงก์บอกผู้ใช้ได้พอสมควรว่าปลายทางจะเจออะไร

แต่ถ้ามองลึกกว่านั้น สิ่งที่ต้องระวังคือจำนวนเส้นทางเชื่อม เมื่อเว็บไซต์มี Internal Link มากขึ้น ถ้าทุกหน้าพยายามพาไปทุกหน้า ความชัดที่มีอยู่จะหายเร็วมาก ผู้ใช้จะเริ่มไม่รู้ว่าลิงก์ไหนเป็น “ทางอ่านต่อ” และลิงก์ไหนเป็นเพียงการเชื่อมเพื่อโครงสร้างเว็บ

ในมุมของฉัน Internal Link ที่ดีจึงไม่ควรวัดจากจำนวน แต่ควรวัดจาก “ความจำเป็นของจังหวะนั้น” ถ้ากำลังอ่านเรื่องความเป็นส่วนตัวแล้วมีทางไปหน้าข้อกำหนด ถือว่าสมเหตุผล แต่ถ้ากำลังอ่านเรื่องมือถือแล้วจู่ ๆ พาไปหลายหมวดพร้อมกัน จะเพิ่มภาระการตัดสินใจโดยไม่จำเป็น

สิ่งที่ชอบคือ Mental Model ของเว็บยังค่อนข้างจำง่าย แต่ข้อสังเกตคือเมื่อจำนวนบทความเพิ่มขึ้น ควรกำหนด Link Hierarchy ให้ชัดตั้งแต่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นเว็บไซต์ที่เริ่มต้นเป็นระเบียบอาจกลายเป็นเครือข่ายที่เชื่อมกันแน่นเกินไปในระยะยาว